Slachtoffers aan het woord

• Steeds vaker komen er stemmen op van mensen die zich afvragen of sommige getuigennissen niet verzonnen zijn, "Moeten we dat wel allemaal geloven? Is het wel waar?"
  Niets is erger dan slachtoffers in hun getuigenis te confronteren met deze vragen.
   
• Geloofde jij dat kinderen werden ontvoerd om ze maandenlang in kelders te stoppen, achter tralies en met een emmer als toilet en waarbij het kind zelf als sexobject moest dienen. Dat ze zelfs verhongerden?
  Eerlijk gezegd, ik niet. Tot Dutroux opgepakt werd en ik deze kelder voor kinderen met mijn eigen ogen heb gezien !!
   
• Geloof jij dat een kind een week lang gedurende de schooluren werd opgesloten in een kast ?
  Een kind van 7 jaar getuigde dit in het Huis van An.
• Geloof jij dat twee jongetjes werden verkracht door vier leraren op school? Dat dit gebeurde toen ze de leeftijd hadden tussen 4 en 8 jaar? Dat de laatste die hun verkrachtte de directeur zelf was?
  Ik niet ... tot ik het hoorde uit een kindermond.
   
• Geloof jij dat een meisje van 12 werd opgesloten op zolder, in het donker vastgebonden op een stoel, naakt? En dat haar maaltijd bestond.  Uit een blikje kattenvoer? En dat de "gevangenisbewaarder" de vader is van dat meisje?
  Weer een getuigenis in het Huis van An.
   
• Als je toch nog moest twijfelen, lees dan dit "verhaal": "Een 10-jarig Roemeens jongetje werd hier in België verkracht en vermoord. Zijn geslachtsdelen werden in V-vorm weggesneden."  Moeten we dat wel allemaal geloven? Is het wel waar? ....
  Het stond in de kranten en ik denk dat ook jij dit "verhaal" kende...

Wat doen we dan? Doen we voort en helpen we kinderen die nare ervaringen hebben. Of wachten we, zoals in het eerste en het laatste "verhaal" tot de getuigen niet meer kunnen getuigen...   We willen hieronder nog enkele anonieme voorbeelden aanhalen. De getuigenissen zijn op deze manier geformuleerd met goedkeuring van de betrokken personen en/of ouders. De namen werden gewijzigd, maar de getuigenissen zijn niet anoniem in het Huis van An:

• "Ik was 17 jaar... Toen hij naar mij kwam op mijn slaapkamer maakte hij mij wakker door zijn hand op mijn mond te houden en mij te betasten van onder mijn broek tot aan mijn borsten... Dan... tot ik moest braken. De gevolgen hiervan zijn nu nog dagelijks te voelen. NU nog... 12 jaar later... Het is niet meer leefbaar."
  Suzy, 29 jaar
   

• "Ik ben 5 jaar en ik moest vieze dingen doen van Remy. Ik zeg niets. Ik weet niks. Er is niks. Laat me gerust."
  Koen, 5 jaar
   

• "Morgen word ik 7 jaar. Papa doet dingen die ik niet fijn vind. Ik durf het hem niet te zeggen. Hij doet soms lief, maar hij doet ook pijn. Ik mag het niet aan mama vertellen. Dan maakt hij haar dood heeft hij gezegd. Ik ben bang. Mama moet bij mij blijven, altijd."
  Jan, 7 jaar
   

• "Mijn naam is Conny, ik ben nu 32 jaar oud... Mijn 5 broers hebben in de rij gestaan om me als kind te verkrachten. Mijn vader sloot de rij af. Van hem heb ik nu een kind. Dat kind, het zijne maar ook het mijne, kan niet lopen en is blind. Zelf ben ik het leven beu."
  Conny, 32jaar

Wat doen we dan ?
Doen we voort en helpen we kinderen die nare ervaringen hebben.
Of wachten we tot slachtoffers zelf wraak nemen...
wachten we tot ze zelf dader worden...