Hier vind je een selectie van de brieven en emails die het Huis van An ontving. Reacties op onze standpunten vind je in de betreffende pagina's. De meest recente emails en brieven vind je bovenaan. Indien je zelf wil schrijven, vermeld dan even of ook jouw brief, mail of fax 'mag' gepubliceerd worden.

Oprecht bedankt voor de toegezonden reacties...

Lezersbrieven en Emails

23 augustus 2003, acht jaren geleden verdwenen An en Eefje…

Beste Heer Marchal,

Hiermee wil ik mijn medeleven betuigen op deze zeer beladen datum voor u en uw familie en nog vele andere mensen. Ik begrijp dat de gebeurtenissen die vanaf die datum zijn gevolgd voor u aanleiding zijn geweest om zich in te zetten voor een wereld, waar iets gemakkelijker kan recht gesproken worden. Het toeval heeft gewild dat ik als "bevoorrechte" toeschouwer met het fenomeen pedofilie ben geconfronteerd en heb zoals gezegd reeds veel steun van u gekregen in een zaak die als een bagatel van wijkpedofilie zou kunnen beschouwd worden. Voor mij betekent dit dat ik mij actief zal inzetten om kinderen de kans te geven zich te ontwikkelen tot bewuste persoonlijkheden zonder dat dwangmatige schurken zich van hun onschuld kunnen bedienen. Ik hoop in de toekomst met u te kunnen samenwerken om met mijn mogelijkheden en inzichten mijn steentje bij te dragen tot het doel dat u zich heeft gesteld. Veel sterkte voor u allemaal.

Roland Vromant uit Overijse

‘Ik kan een verschil maken’

Ik heb deze week het boek van Paul gelezen ‘Op zoek naar An en Eefje’. Ik moet toegeven dat het me diep geraakt heeft.

Zelf ben ik nog relatief jong, ik ben nu 22 jaar, maar heb toch al enige ervaring in het werken met slachtoffers binnen een justitiële context. Ik heb zes maanden als maatschappelijk werkster gewerkt op slachtofferonthaal bij het parket. Uiteraard weet ik dat deze dienst ontstaan is als antwoord op de vraag van de ouders van vermoorde kinderen.

Momenteel ben ik aspirant-inspecteur bij de politie. Ik ben hiermee een weg ingeslagen zonder goed te beseffen in welk systeem ik terecht kwam. Natuurlijk ken ik heel de historie over de politiehervorming en heb ik een vrij brede kijk op de werking van het justitieel apparaat. Maar tot op de dag van vandaag leek ik niet echt te voelen wat de basis is van het systeem zoals ik het nu ken.

Ik heb in mij werk met slachtoffers heel veel leed gezien en gehoord. Soms zelfs tot het ondenkbare. Vaak stelde ik me de vraag of ik niet te jong was om daaraan blootgesteld te worden. Ik weet het antwoord nog steeds niet, maar het heeft van mij wel de persoon gemaakt die ik nu ben. Ik wil slachtoffers blijven helpen en ik wil een bijdrage leveren aan een betere werking en opvang binnen het politioneel landschap.

Na het lezen van jou boek Paul, besef ik beter hoe het vroeger moet geweest zijn en hoe het nu zou moeten zijn. Ik ben fier dat ik deel mag uitmaken van de politie zoals ze nu is. Waar ik eigenlijk wil toe komen is dat ik enorm veel respect heb voor jullie familie en de families van alle andere vermiste en vermoorde kinderen, want het is dankzij jullie inzet, moed en doorzetting dat we vandaag bereikt hebben wat er reeds is.

Er is natuurlijk nog veel werk voor de boeg, maar de nieuwe wet-Marchal is in mijn ogen een prachtig voorbeeld om aan te tonen dat het kan.

Paul, jouw boek heeft me moed gegeven om in de zware opleiding die ik momenteel volg de kracht en de moed te vinden om verder te gaan en door te bijten. Ik besef nu maar al te goed dat ik een verschil kan maken.

naam en adres door ons gekend

‘Ik moest dit even kwijt…’

Een beetje verrast maar met trots las ik in Het Belang van Limburg dat er nu toch een wet komt dat slachtoffers ook recht krijgen op een tolk! Ik ban dan ook zeer blij voor u en de kinderen dat deze wet jullie naam zal dragen! Besef dat dit in de toekomst voor vele slachtoffers een wereld van verschil zal maken en dit is enkel en alleen tot stand gekomen door jullie nooit aflatende inzet, waarvoor ik een enorme bewondering heb. We weten dat we An nooit meer terugkrijgen, maar moest ze ooit weten wat jullie voor haar gedaan hebben zal ze zeer trots zijn en vredig rusten…

Ik moest dit even kwijt en hoop dat dit een steun is om daar te gaan…

Vele groetjes en nog een dikke proficiat van ons allen.

Philip, Brigitte en de kinderen, uit Hasselt

Lieve medewerkers van het Huis,

Volhouden, doordoen ! Jullie zullen wel al  tegenwind gevoeld hebben uit heel wat hoeken, maar de positieve reacties komen vaak niet aan jullie oren, en dat zijn er heel wat !

Ik ben onderwijzeres, en heb bewust voor dit beroep gekozen, omdat kinderen eerlijk zijn, geen blad voor de mond nemen, ... de waarheid komt uit een kindermond... Als de kinderen het fijn vinden in de klas, dan zal je het horen, als ze iets niet graag doen ook. Bij het opgroeien verdwijnt jammer genoeg die positieve ingesteldheid, ...

Jullie zijn nodig, en verdienen erkenning.

Wat zou An trots zijn als ze zou weten dat het Huis door en voor haar opgericht is, dat er nu vele kinderen geholpen worden daardoor...

Wat zou ik graag gelovig zijn, dan zou ik weten dat ik er me na de dood nog iets moois te wachten staat... Dan zou ik geloven dat men de overleden dierbaren nog eens terugziet...

Wat is het moeilijk om vrijzinnig te zijn, en altijd kritisch en nuchter tegen de dingen, tegen de waarheid aan te kijken. 

Eerstdaags mogen jullie zeker een storting van mij verwachten !!!

Veel sterkte in jullie verdere streven naar waarheid en gerechtigheid !!

Vriendelijk groeten,

Joyce Vyncke  

‘Getuigenis’

Hoe oud ik precies was toen bij mij het misbruik begon probeert men nog steeds tijdens de therapie te achterhalen. Het is gestopt toen ik thuis wegvluchtte en ik me in een huwelijk stortte dat na jaren op de klippen liep doordat ik niet kon zijn wie ik eigenlijk moest zijn. Ik was toen 18. Nu ben ik er 45 en heb het nog steeds niet allemaal kunnen verwerken. Ik heb het jaren verzwegen uit angst voor mijn omgeving, angst voor de gevolgen. Ik probeerde het alleen te dragen, het zou wel overgaan. De pijn zou wel verdwijnen, die dromen zouden wel niet meer komen, alles zou anders worden maar dat is me allemaal op een dag bijna fataal geworden. Niets was minder waar dan dat het weg zou gaan. Het keerde erger en erger terug. Ik ben sindsdien in therapie. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik vertrouwen kon hebben. En heb ook verschillende therapeuten gehad. Er zijn heel wat opnames geweest, heel wat tranen hebben er gevloeid, maar spijt toen te hebben gesproken heb ik niet. Nu vandaag, na al die jaren, durf ik te zeggen dat ik blij ben te leven. Ik ben blij, ondanks mijn 45 jaar nog niet alles heb verwerkt, ik zal herboren worden.

Naam door ons gekend.

Gedichtje…

Ik ben als een vlinder.
Eerst vloog ik vrij rond,
Zonder zorgen en pijn
Met een lach om mijn mond.
Nu ben ik gevlogen
In het web van een spin,
Ik ben gevangen door draden.
…
Heeft vechten wel zin?
…
Loskomen lijkt onmogelijk
En al zou het me lukken,
Hoe kan ik dan vliegen
Met mijn vleugels in stukken?

‘Marit’

Een hart onder de riem (1)

Mag ik U veel moed en doorzettingsvermogen toewensen om deze zaak tot het bittere einde  vol te houden,om tegen deze gerechtigheid te vechten moet men een ongelooflijke moed en karakter hebben. Ik ween soms van de onmacht die men heeft als men al de ongerechtigheden aanhoort. Hoe durven deze mensen met macht, ons zulke zaken vertellen die niemand gelooft en die dan nog de spuigaten uitlopen (Alleen al maar de behandeling van dutroux. Wie krijgt dat en wie staat dat toe!).Als ik naar mijn vriendenkring luister dan gelooft er niemand nog in het Belgische gerecht. Nu moet Nihoul niet naar assisen, daar moet men geen lange arm voor hebben maar een gans leger (onder ons hadden wij zelfs deze uitspraak voorspelt). Hoe hoog zitten deze mensen die denken dat ze ons alles kunnen wijsmaken.

U krijgt van ons alle steun en U kan zeker op ons rekenen. Mevrouw veel moed.

Albert en Odette uit Oostende, 17 januari 2003

Nb: Uw nieuwsbrieven zijn prachtig en nu maar zondag kijken naar "mise au point" want vrt en vtm die zijn blind en doof voor Uw zaak (misschien censuur).

Een hart onder de riem (2)

Graag zou ik jullie een hart onder de riem willen steken.

Ikzelf ben 23 jaar, bijna 24, en na meer dan 10 jaar gezwegen te hebben, en mede door het proces Dutroux, is er een proces tegen een oom begonnen.

Twee nichten en ikzelf zijn misbruikt geweest en het proces is ook al van eind '99 bezig.

Nu dat ik weet dat zoiets veel moed en doorzettingsvermogen nodig heeft, zou ik willen zeggen, probeer door te zetten, hoe moeilijk het ook is. Ik ben niet vermoord of verminkt of weet ik wat ook, maar het misbruik blijft in mijn geheugen gegrift.

Uw site is een steun voor velen, bedankt..

Naam en e-mail adres door ons gekend

‘Mijn povere inbreng’

Geachte heer Marchal,

Ik heb nog niet zolang een computer in mijn bezit. Toevallig kwam ik op de pagina:   'Het Huis van An' terecht.  Ik moest aan die dagen denken dat ik bij u aan tafel zat.  Mijn mening

over Rasti Rostelli blijft dezelfde als toen: hij hypnotiseert wel degelijk! Hij ontkent dit in al-le toonaarden. Hjj zegt dat hij onschuldige suggestieproeven doet : spelletjes. Ik snap niet dat zogenaamde deskundigen hem gelijk geven. Hij mag blijven optreden! IK durf het nog steeds te betwijfelen dat An en Eefje na de 'HYPNOSESHOW' volkomen alert waren. Ik heb duizenden hypnose-experimenten gedaan. Ik heb cursussen in hypnose gegeven aan psychiaters. Geloof me, ik weet waarover ik spreek. Maar ja,   ik ben maar een gewone leraar en geen gerechtspsychiater. Met mijn mening wordt er geen rekening gehouden. Gezien ik niet academisch gevormd ben zal men mij evenmin toestaan om in een recht-zaal een getuigenis af te leggen inzake de hypnose. De advocaten van Rostelli maken brandhout van mijn betoog. En men zal de ontvoering van uw kind en de hypnoseshow - die er volgens Rostelli geen is - totaal willen scheiden. Tja, wie ben ik om daar een mening over te hebben. Laat staan een oordeel... Ik wens U  de verzekering te geven dat mijn bedoelingen oprecht waren. Ik vind het heel erg spijtig dat ik u niet heb kunnen helpen. Maar mijn mening over de  'theater-hypnotiseur' Rasti Rostelli is juridisch correct!

Hoogachtend,

Etienne A. De Bolster uit Gent

Proficiat

Meer dan 6 jaren geleden hebben Heidi en haar broertje er voor gekozen de Sint en Piet te laten weten een som, gelijk aan de voorziene geschenken, te storten aan vzw An. Dat gebeurde ook. Heidi kon niet aanwezig zijn tijdens onze opendeurdagen van 2002 maar stuurde ons het volgende bericht: ‘Proficiat met jullie 6-jarig bestaan en het prachtwerk dat jullie doen.’ Dat doet deugd! Heidi is nu 16!

(sorry dat we dit nu pas publiceren…)

dutroux

Hoe kan het in godsnaam 7 tot 8 jaren duren om een beest als dutroux voor een rechter te brengen. Er is iets fundamenteel verkeerd in het Belgische systeem van Justitie.  Maar in feite recupereren alle juristen, enz… een pak geld uit de dood van vier ?? onschuldige meisjes. Dus naar de duivel met justitie en gerechtigheid en laat het geld maar rollen.

R. V. uit Australië, (vrije vertaling van een e-mail)

‘Geachte Heer Marchal’

Ik ben een mama van twee kinderen, 8 en 9 jaar oud, en ik kan niet eens beginnen met me voor te stellen wat u moet hebben doorgemaakt. Al die hetze rond dat gedrocht van een dutroux die nu terug is begonnen, om misselijk van te worden.

Ik wilde u gewoon zeggen dat ik mateloos bewonder hoe u met dat alles omgaat, de waardigheid die u behoudt tijdens sommige laag-bij-de-grondse interviews… chapeau!

An zou trots op u zijn geweest, dat weet ik zeker!
Nadia

Dank U

We hebben een immense bewondering voor de moed en de kracht die van u uitgaan. Ook heel erg bedankt voor al het werk dat u doet en de steun die u geeft aan de mensen die het niet meer zien zitten.  Mensen zoals u maken deze wereld af en toe veel mooier.  Dank u voor de blijvende inzet.

R.V. uit Meerbeke

‘Web-site’

Proficiat met je site. Ik denk dat het voor velen een grote steun is dat ze hier terecht kunnen op deze site en doe zo verder voor het welzijn van al onze kinderen.

Een mama

Beste Karen en familie,

Naar aanleiding van het interview in "Het Nieuwsblad" van 02/10 ll., wil ik melden dat ik onder de indruk was vanwaar jullie de kracht halen om ondanks het grote verdriet dat jullie getroffen heeft, andere mensen te steunen.

Als toekomstige leerkracht ben ik dus ook begaan met het lot van kinderen, en mag ik ook ondervinden dat kinderen heel kwetsbare wezens zijn.

6 Jaar geleden stond de ganse wereldpers verzameld aan jullie deur, toen de dood van An werd vastgesteld, maar 6 jaar later is de pijn nog altijd even groot, maar dat ziet de media niet!!

Ik hoop echt dat iedereen die voor dit leed gezorgd heeft, ook de zwaarst mogelijke straffen zal krijgen.

Verder wens ik u en familie nog heel veel sterkte en veel succes met "het huis van An"

Stefan VdV uit Zottegem

Zaak dutroux: Zijn de meisjes voor niets gestorven?

Met ‘Meisjes zijn voor niets gestorven’ reageerde gerechtsjournalist José Masschelin in Het Laatste Nieuws van 25.11.02 op de reeks artikelen die in De Morgen en Le Journal du Mardi verscheen.  Het artikel van J. Masschelin slaat echter nergens op.

Met zijn titel speelt hij immers uitsluitend op de gevoelens die bij de ouders van misbruikte en/of vermoorde kinderen en bij het grote publiek leven.  Hij gaat niet in op de inhoud van de reeks artikelen in De Morgen en LJdM waarin enkele interessante vragen worden gesteld rond de zaak dutroux:  Waarom werd er in het onderzoek dutroux eindeloos geklungeld en blijft de mist rond deze zaak hangen?

Wat was de rol van de PSC in de verwijdering van Connerotte en de aanstelling van onderzoeksrechter Langlois? 

Waarom had onderzoeksrechter Langlois contacten met een bepaalde pers en werd er via het RTBF-programma ‘Au nom de la loi’ een ware mediacampagne gevoerd?

Jan Boeykens, Morkhoven

Reconstructie ontvoering An en Eefje (2)

Waarom zou men eigenlijk geen reconstructie willen doen van de ontvoering van An Marchal ?

Dutroux en Lelièvre geven tegenstrijdige info daarover. Hoe komt dat ? Waren zij de echte ontvoerders niet ? Zijn zij beiden maar tussenpersonen ?

De plaats van het misdrijf is immers toch cruciaal in een mogelijke ontknoping in die zaak.

“snappe wie snappen kan”

Het zou me niet verbazen dat de staatsveiligheid het eigenlijke onderzoek doet naar die affaire en niet het gerecht…

Naam en adres gekend

Reconstructie ontvoering An en Eefje (1)

Geen reconstructie van de ontvoering.
Gewoonweg schandalig !!!
Woorden schieten tekort.

Bert uit Hamme

Ouders haken af… (2)

Hallo Paul en Betty,

Graag hierbij een hart onder de riem, en een vraag. De vraag om stand te houden en niet op te geven.

Met alle respect voor de andere ouders, maar ze hebben ongelijk. Hetgeen nu gebeurt, is hetgeen de magistratuur, en diegenen die verantwoordelijk zijn voor de misdaden hebben gehoopt. Dit was van in het begin hun strategie, en met eraan toe te geven zullen er in de toekomst nog veel slachtoffertjes vallen, want de schuldigen zullen nooit gestraft worden. Alles is zoveel als duidelijk reeds van de eerste dag, dat Dutroux en companen maar kleine sprotjes zijn in een grote organisatie.

Als het netwerk niet wordt opgerold, zijn de kinderen nutteloos gestorven, en wie weet, hoeveel slachtoffertjes er dan nog zullen vallen. Er moet een voorbeeld gesteld worden. In België komt het erop aan ofwel de langste arm te hebben, ofwel over een enorm uithoudingsvermogen te beschikken. Zij hebben het ene, jullie hebben het tweede.

Jullie mogen het niet opgeven, in naam van alle misbruikte en vermoorde kinderen. Je vecht nu reeds zo lang, wat zullen twee jaar daar nu nog meer aan doen.

Chris VdM uit de Kempen

Ouders haken af… (1)

Beste Paul,

Naar aanleiding van de jongste ontwikkelingen en het afhaken van sommige ouders, willen wij U langs deze weg veel moed en doorzettingsvermogen toewensen voor de komende maanden. Dat er eindelijk eens duidelijkheid moge komen en dat U antwoord krijgt op al uw vragen omtrent de verdwijning van An.

Wij zullen elke dag bidden opdat alles zou duidelijk worden en dat gerechtigheid (voor zover dat in België nog bestaat) zou mogen geschieden.

Micheline en Frans uit Zonnebeke

De waarheid

Ik vind het spijtig dat de waarheid nooit aan het licht zal komen.

Anoniem (email adres gekend)

Dutroux

Inderdaad voor de zoveelste keer werd Dutroux een vrij tribune gegeven op televisie en in de andere media door het optreden van senator Dedecker en zijn gevolg. Voor de zoveelste keer werden de ouders van de misbruikte kinderen in de kou achtergelaten.

Anderzijds lees ik in het editoriaal (de kern) van het Belang van Limburg van maandag 21 januari 2002 "Dutroux kan zo nog maar eens zeggen dat er pedofiele netwerken zijn en dat het gerecht weigert om die te ontrafelen. Zo blijft hij een gerucht voeden waarvoor hij nog nooit enig concreet bewijs heeft aangebracht. Hoe bestaat het?"

Welnu, ik persoonlijk vind deze reactie al bijna even erg als het bezoek van senator Dedecker met zijn gevolg aan Dutroux in de gevangenis. Door omstandigheden ben ik toevallig redelijk goed op de hoogte van het dossier Dutroux. Hoe kan men nu enig concreet bewijs aanbrengen of vinden zolang hier ook niet achter gezocht wordt. Iets waar men niet wil achter zoeken zal men ook niet vinden....

Het is inderdaad zo dat Dutroux een "meestermanipulator" is, het is waar dat Dedecker zijn boekje te buitengegaan is, het is waar dat men deontholische vragen kan stellen bij het optreden van de betrokken journalist… en zo kan men nog lang doorgaan. Het is echter ook waar dat de betrokkenen maar bij Dutroux konden geraken omdat het gevangenissysteem voor de zoveelste keer faalde? (wat is er dan veranderd als je zomaar bij de best bewaakte gevangene van het land kunt komen...) Het is ook waar dat je bij Dutroux nooit weet wat waar is of wat leugens zijn... hierop dadelijk inspelen dat alles leugens zijn,zonder meer,is ook een zoveelste kaakslag voor de ouders van de misbruikte kinderen. Soms heb ik de indruk dat een groot gedeelte van de media maar al te graag dergelijke feiten vaststelt om toch maar hun groot gelijk te krijgen, namelijk netwerken bestaan niet... Spijtig genoeg voor deze heren hebben we de laatste maanden herhaaldelijk in de media heel wat ander nieuws moeten horen. Ik denk dat het meer dan ooit nodig is dat we ons als "sociale maatschappij " blijven inzetten om in de zaak Dutroux tot het bot door te gaan alhoewel ik hiervoor vrees.

Gelukkig (!) zijn er nog mensen die hiervoor blijven vechten. Mensen zoals Bourlet, de Russo's en de Marchals,mensen die hun nek blijven uitsteken.Deze mensen verdienen alle steun in het belang van onze kinderen.

L.R.

Hoi,

Ik ben een meisje van 16 jaar, bijna 17. Juist heb ik een boek gelezen over de feiten van wat er in deze jaren is gebeurd. Toen ik al die getuigenissen, verklaringen en overrompelde gevoelens had gelezen, voelde ik me leeg. Ik weet ook wat het is om een geliefde te ver liezen; mijn zusje stierf toen ze vijf was.

Ik wil de ouders van An en Eefje steunen met heel mijn hart !!

Ik kan maar 1 straf voor Dutroux bedenken: hem ook in een kelder zetten en hem vergeten. En wanneer hij denkt dat hij gaat sterven, hem eten geven zodat hij er terug bovenop komt. Daarna hem terug in die vergeetput stoppen en zo doorgaan tot hij het vanzelf begeeft! Deze man is geen persoon, kan geen persoon zijn. Hij is een schepsel. Een vergissing van de natuur. Maar met hem de huid vol te schelden hebben de ouders hun kinderen nog niet terug. Dutroux heeft gezorgd voor een wond, die altijd zal blijven zweren. Ik steun deze ouders echt en hoop dat ze ooit een dag vinden die hen vrede kan brengen.

Met liefdevolle groeten,

Inês

Van Jef en Mientje

Aan Paul Marchal,

Mijn naam is Mientje (telefacts 11.02.02, zaak pedofilie)

Na lang zoeken heb ik jullie site gevonden en eerlijk gezegd proficiat ... hij is echt de moeite en heel informatief.
Ik hoop van harte dat jullie nog vele goede reacties zullen krijgen, ik vind het fantastisch dat jullie via deze site de aandacht op deze problemen blijven vestigen.
Doe zo voort.

Met vriendelijke groetjes van...

Mientje & Rudje

Een korte emailreactie,

Na het interview te hebben gelezen op jullie website (Paul Marchal zes jaar na de verdwijning van An: "Dit is mijn monument voor An"):

“Ik word er stil van...
iedereen wordt er stil van.
U gelukkig niet....”

Met vriendelijke groeten,

Fabien

Geachte heer Marchal,

Ook wij hebben vol ongeloof (weer maar eens!) de recente berichtgeving gevolgd, dit keer omtrent het bezoek van senator Dedecker aan Dutroux.

Stel dat het inderdaad zo is, dat Dedecker een brief kreeg van Dutroux, dat deze belangrijke informatie voor hem had, dan zou Dedecker dit toch als motivatie voor zijn aanvraag tot bezoek aan de Minister van Justitie moeten opgeven, niet? En als de Minister dit verzoek dan inwilligt, dan kan ik me niet voorstellen dat hij (Verwilghen) dit bezoek zomaar, zonder enig ander wettelijk kader, kan laten verlopen? Toch zeker als hij zou weten, dat er misschien belangrijke informatie vrijgegeven zou worden.

En als je dan hoort, dat een politieker een journalist naar binnen smokkelt, en hiertoe dan iedereen ook nog eens laat geloven dat deze persoon zijn chauffeur is (je mag dat, geloof ik, niet zo maar ongestraft "liegen" noemen, dus zal ik het woord "misleiden" maar gebruiken), dan vraag je je toch af waar die man zijn verstand gebleven is.

Hij moet toch geweten hebben, dat dergelijk materiaal niet bepaald als "bewijslast" gebruikt kan worden en al heel zeker niet als je dat materiaal dan al direct voor de publieke berichtgeving gaat gebruiken. Want, als hij er al in geslaagd zou zijn om het gesprek op te nemen op cassette, wat wil hij dan bereiken door dit in de media te brengen?????

En als "straf" krijgt hij nu een blaam. Begrijpe, wie begrijpen kan. Ik werd in elk geval misselijk, toen ik zijn lachende kop in de krant zag vanochtend.

Ik vind het erg wat er gebeurd is. Erg, omdat jullie (als ouders) dit allemaal maar weer moeten verwerken. Erg, omdat er nu weer bijkomende twijfels gezaaid werden. Erg, omdat dit weer schade kan toebrengen aan het dossier. En bijzonder erg, omdat die schurk van een Dutroux weer maar eens een kans gekregen heeft (bedankt, Dedecker!) om zijn beklag te doen. Wat heeft hij te klagen! Hij heeft 3 (DRIE) cellen te zijner beschikking ... Hij mag zijn dossiers bestuderen, hij krijgt eten "à la carte" en gezondheidszorg tot en met. Hij heeft veel meer rechten en privileges dan vele gewone "brave burgers" in dit landje.

Altijd, altijd maar weer, moeten jullie (als ouders, familie, vrienden) met jullie vragen blijven rondlopen. En Dutroux, die wordt behandeld als een halve god.

Sterkte!

Gertie Suffeleers

Dutroux

Na het lezen van de verschenen boeken, het volgen van de persberichten, het beluisteren van verslagen, … kom ik toch steeds tot dezelfde conclusies: een maat voor niets! De media schenken steeds minder aandacht aan heel de affaire. De interesse van de mensen in afloop van dit proces ebt steeds verder weg. Stel: we organiseren een nieuwe witte mars ... Hoeveel mensen denk je nu nog op de been te krijgen ??? Beduidend minder dan toen. Dat is een bedroevend feit.

Juridisch technisch loopt er inderdaad van alles scheef. Moedwillig misschien ?? Meerdere feiten duiden op een actie doofpot. Rijkswachters die destijds aan de kant werden geschoven omdat ze hun werk ‘te goed’ doen worden vervangen door minder competente exemplaren. Onderzoeksrechters worden vleugellam gemaakt, dossiers verhuizen, …

Recht is krom. De belangenvermenging is nooit groter geweest dan in deze zaak. Ik heb in elk geval niet veel hoop om ooit het echte ‘hoe en waarom’ van deze zaak te vernemen. En de echte namen te zien achter de marionet en leverancier Dutroux … Het verwondert mij eigenlijk dat hij nog niet ‘geholpen’ werd om zelfmoord te plegen zoals P.H. destijds.

Neen, het geloof in ons gerecht is ver te zoeken, dat kan ik je wel verzekeren. Misschien dat na de ‘eenmaking’ van de politie (huh??) er wat schot in de zaak komt …

Ik hoop in elk geval dat jullie nog veel steun mogen krijgen in de acties die jullie in de toekomst zullen ondernemen. Op mij kan je steeds rekenen…

Mario B.

Getuigenis

Ik ben thans 44 jaar en nog steeds draag ik de gevolgen van wat me vroeger werd aangedaan. Als kind heb ik nooit mogen/kunnen praten en als ik dan al eens iets zei werd ik nooit geloofd. Dat wat er gebeurde heeft me getekend voor de rest van mijn leven. Ik ben reeds verschillende jaren in therapie. Stap voor stap probeer ik nu alles te verwerken, maar vergeten kan ik niet. Toch doet het me dagelijks nog verschrikkelijk veel pijn dat het tot op vandaag nog steeds allemaal voorvalt, er nog niets is veranderd en er zo weinig voor wordt gedaan. Hoe slachtoffers nog steeds de mond gesnoerd worden wanneer ze willen praten en hoe de maatschappij nog steeds staat tegenover hen. Het is gemakkelijk te denken ‘Dat is iets dat mij nooit zal overkomen’ of ‘mij gebeurt zoiets niet’.

Ik hoop echter dat deze site door héél wat internetgebruikers ontdekt wordt. (nvdr: het gaat hier om de website van Huis van An: www.huisvanan.org) Ik wens al de families die hun kind verloren door Dutroux veel sterkte toe. Ook wil ik alle ouders wiens kinderen slachtoffer zijn van sexueel geweld een hand reiken en hun steunen op de lange weg die ze met hun kinderen moeten gaan.

Voor mijn email adres koos ik bewust voor de naam clown om reden dat ik zo dagelijks door het leven moet gaan. Met een lachend gezicht maar van binnen ween ik zonder dat iemand dat ziet.

M.B.

Website

Af en toe een reactie als ik jullie site bekijk: prachtig en voortdoen.

Marleen, Roger

Een kaartje van een van de tieners die we in het Huis van An mochten helpen

Dank je
Dank je voor je tijd
Dank je voor je geduld
Dank je voor je liefde
Dank je voor… alles !

S.T.

Hutsebaut (1)

Ik heb vernomen dat mevr. Hutsebaut als dadertherapeut een verslag opstelde voor een correctionele rechtbank. In dat verlag schreef mevr. Hutsebaut onwaarheden over de moeder en over de kinderen van haar cliënt. Later kwam mevr. Hutsebaut getuigen en herhaalde ze dezelfde beweringen over de moeder en kinderen zonder hen gezien te hebben. Door haar verslag kon de rechtbank overtuigd worden dat de beklaagde slachtoffer was geworden van leugens. In werkelijkheid is hij in tegendeel dader van seksuele handelingen met zijn kinderen.

Mevr. Hutsebaut vroeg het gerecht om de moeder en kinderen te onderzoeken. Maar in haar verslag ‘vernietigde’ ze een eerder deskundigenverslag waarin stond dat de verdachte ‘met hoge waarschijnlijkheid grensoverschrijdende seksuele handelingen met de kinderen uitvoerde’.

Volgens hetgeen hierboven geschetst is, zou ik eerder stellen dat mevr. Hutsebaut zich als dadertherapeut profileert. En de slachtoffers (in het bijzonder de kinderen) duwt ze door haar woorden en daden dieper de put in.

Naam en adres bij ons bekend

Hutsebaut (2)

Wij kregen nog een tweede brief als reactie op ons artikel over Carine Hutsebaut in het vorig nummer van de nieuwsbrief. Deze brief is echter veel te lang om hier te publiceren. Omdat deze brief van Andrea De Jong van ‘Moeders tegen incest’ kwam zullen we overwegen om hierop misschien later nog terug te komen. Maar 4 bladzijden voorbehouden in een nieuwsbrief van 12 pagina’s kan op dit ogenblik niet. Sorry.

Reactie op de website...

Ik ben een meisje van 13 jaar en ben het eens met het standpunt. De geschikte straf zou ik vinden hem net hetzelfde te laten ondergaan dan die meisjes, want wat hij hen aangedaan heeft is werkelijk verschrikkelijk. Ik begrijp niet hoe mensen zoiets kunnen doen.

Ruth

Ondanks alles volhouden!

Hallo,

Ik wil even zeggen dat je ondanks alles moet volhouden! Ook ik heb even aan je getwijfeld toen je in de politiek bent gestapt. Ik vond dat de witte beweging los moest staan van alle politieke bewegingen, iedereen moest zich erin terugvinden.

Na het lezen van jou recent interview in De Standaard, heb ik weer dat gevoel gekregen dat ik indertijd ook had toen ik meestapte in de witte mars. Hou vol !Jou werk is immens waardevol.

G. R.

Tekening van een zesjarige uit Roeselare

Geachte familie Marchal,

Ik wens jullie veel sterkte en steun, speciaal op deze trieste dag. (23 augustus) Ik ben een mama van drie dochters waarvan de oudste vandaag jarig is en elke verjaardag denken we ook aan jullie.

Heel veel sterkte nog,

F. C. uit Deurne

"Dutroux"

Deze reactie op de brief van A.C. uit Tienen in de rubriek ‘Weerwerk’ van Dag Allemaal nr. 52. A.C. vindt het een foltering dat Dutroux om de zeven minuten wordt gecontroleerd in zijn cel. Wat vindt A.C. ervan dat Dutroux naar hartenlust kon ontvoeren, verkrachten en vermoorden? Moeten zulke criminelen volgens A.C. een luxebehandeling krijgen? A.C. vergeet dat Dutroux niet alleen zes meisjes slachtoffer heeft gemaakt, maar ook hun familie en vrienden. En u durft dan nog te beweren dat wij niet beter zijn dan Dutroux? U kan misschien eens in eigen huis kijken en niet de halve Belgische bevolking over één kam scheren.

Uit uw opmerkingen kan ik heel goed afleiden dat u geen dochter of zoon hebt die is ontvoerd, verkracht en vermoord door een afschuwelijk monster. Dat u niet elke dag moet opstaan met het gevoel dat u iets heel belangrijks mist.

Dutroux heeft helemaal geen straf gekregen: zijn eten wordt elke dag opgediend, hij kan de krant lezen, hij kan zich elke dag wassen. Wij zijn diegenen die de straf van Dutroux uitzitten, want wij moeten wel verder leven zonder onze dochter, zonder onze zus, zonder ons kleinkind, zonder onze nicht, zonder onze vriendin.

En ik ben niet beschaamd mijn naam voluit op papier te zetten.

Karen Marchal, Hasselt

"Dutroux en de dode getuigen"

In navolging van het Duitse ZDFprogramma, besteedde gisteren ook het programma Koppen (VRT) hieraan een item.

Als je al die feiten op een rijtje zet : dat is toch gewoon angstaanjagend! Ook al probeerde de journalist, die aan het programma deelnam, de feiten te "relativeren", door de naar voor gebrachte personen te situeren in het criminele milieu ... Dat doet toch geen afbreuk aan het feit, dat al deze mensen duidelijk een link hadden met Dutroux en dat ze het zwijgen opgelegd werden vóór ze konden praten !!

Waarom is DAT hier in België geen voorpaginanieuws ?? Waarom wordt er in het buitenland wel aandacht aan deze kwestie geschonken, en wordt er in België zelf over gezwegen ?? Wie houdt er Dutroux en consoorten een hand boven het hoofd ??

En nog zo iets : gisteren hoorde ik ook tot mijn stomme verbazing, dat de zaak Dutroux de 2de zaak was voor onderzoeksrechter Langlois. De TWEEDE zaak ! Ik vermoed dat ze niemand met minder ervaring gevonden hadden?

Morgenavond (do. 1 maart) zal ook Nederland een programma over de zaak Dutroux uitzenden. Moeten we dan echt naar buitenlandse zenders kijken om enigszins op de hoogte te kunnen blijven? Ik volg in elk geval de zaak met spanning.

Het recente gebeuren rond de (gevangenis)behandeling van Dutroux roept toch weer heel wat vragen op. Blijkbaar heeft een gevangene, en dan nog één met zo een zwaar strafblad, meer rechten dan een gewone "brave burger". Ik kan alleen maar proberen, me er een voorstelling van te maken, hoe schrijnend dit alles moet zijn voor de nabestaanden van de slachtoffers èn voor diegenen die het overleefd hebben ... Wat jullie allemaal moeten meemaken is al erg genoeg, zonder dat jullie dan ook nog eens toeschouwer moeten zijn van dit hele spektakel, waartegen blijkbaar niets kan worden gedaan.

Ik las onlangs een artikel in de krant (HBvL) over de doodstraf in de V.S. Alhoewel ik daar eigenlijk geen voorstander voor ben, begrijp ik heel goed dat nabestaanden van de slachtoffers de executie wensen bij te wonen. Tenslotte moet dat toch een vorm van troost zijn, als je ziet dat de beul van je geliefde zijn/haar straf niet ontloopt ... Hier in België krijgen deze individuen een voorkeursbehandeling! Dat is toch wraakroepend. Begrijpe, wie begrijpen kan.

Nogmaals, veel sterkte en hou de moed erin.

Met vriendelijke groeten,

G.S. uit Hasselt

Genoeg geld voor het een maar niet genoeg geld voor het ander?

Als er geld genoeg is om tomaten met erwtensmaak genetisch te fabriceren (wacht, daar is het laatste woord nog niet van gezegd!) dan moet er ook maar geld zijn voor DNAonderzoek van haren in de auto of huis van Dutroux.

Naam en adres bij ons bekend

Slachtoffer.

Het was rond 21 uur toen er aan onze voordeur geklopt werd. Het was K., onze gebuur (18 jaar) met zijn vriendin L. (15 jaar). L. weende, was in shock en viel op de grond. Ze had slagen gekregen van haar vader! Dat is iets dat al vaak gebeurde. Ze is nog dikwijls toegekomen op school met een bloedkorst onder haar neus, met vele grote blauwe plekken, met haar hand dubbel zo dik, met haar bril die stuk was, enz.

De moeder vangt kinderen van 0 tot 3 jaar op. Die blijven ook slapen.

Die bewuste avond was L. thuisgekomen en had haar radio aangezet (niet luid). Maar haar vader lag blijkbaar al in zijn bed en moet de radio gehoord hebben. Met veel kabaal en agressief is hij naar haar kamer getrokken. Hij sloeg op haar gezicht en gaf een rammeling. Hierop begon L.’s moeder op haar man te schelden. L. is vlug weggelopen. De vader ging naar de baby’s. Wat hij daar deed weet L. niet, mogelijk hebben ze ook een rammeling gekregen. L.’s moeder heeft de politie gebeld. L. zelf liep naar haar vriend, bang en hulpeloos.

Toen ze bij ons kwamen heeft mijn vriend naar “Child Focus” gebeld. Zij zeiden dat we naar de politie moesten bellen en met de politie en de betrokken ouders tot een akkoord moesten komen zodanig dat ze bij haar vriend kon blijven slapen om ’s anderen daags naar de jeugdrechter te stappen.

We hebben naar de politie gebeld. Het was de rijkswacht die kwam. Ze waren nog maar net binnen en deden al ongelooflijk arrogant. Ze zagen L. en begonnen haar onmiddellijk te kleineren. Ze behandelden haar alsof zij de dader, een misdadiger was.

Mijn vriend legde de situatie uit aan de rijkswachters. Hun antwoord was: “Ja, het is zo’n beetje de tijd van het jaar met de verkiezingen en zo.” Ze vroegen aan L. of ze mee wilde komen naar het bureau. L. keek nogal onzeker naar K. K. vroeg of hij ook mee mocht. Hun reactie: “Wij zijn geen taxi hoor!”.

Toen K. bij het bureau aankwam werd hij in een ‘kotje’ gestopt van1 meter op 1 meter. Hij werd beschuldigd van PEDOFILIE! Gelukkig hebben de ouders van L. een briefje ondertekend waar ze dit gegeven ontkenden.

Dan… heeft L. de nacht doorgebracht in een cel in Brugge!

Nu is ze weer thuis. L. haar zus toonde een grote blauwe plek aan K.: “Kijk, dit is ook van papa!” zei ze.

Naam en adres door ons gekend.

Geachte heer Marchal,

Het lijkt maar niet op te houden.

Nog maar recent Hugo Camps, die zich populair meende te maken door met modder naar u te gooien (op een manier die zover beneden alle peil was dat ik er verder geen woorden aan wens vuil te maken) en nu weer dat artikel vandaag in Het Belang van Limburg. (nvdr op 28.09.2000)

Weet u, moest u niet "Paul Marchal" zijn, dan zou zo een bericht de krant nog niet hebben gehaald, laat staan de voorpagina !

Ik hoop dat u de moed blijft vinden, om dergelijke lastercampagnes te nemen voor wat ze zijn : laster !

Intussen is het vier jaar geleden dat An en Eefje werden teruggevonden. Ik denk er nog vaak aan. Aan de meisjes, maar ook aan andere kinderen : die verdwenen zijn en waarvan men vaak niet weet wat er mee is gebeurd. Die onzekerheid, dat is gewoon verschrikkelijk.

Drie jaar geleden, in de zomer van 1997, verdween de zoon van mijn zus. Voor ons is alles gelukkig goed afgelopen. Hij is na enkele dagen teruggevonden. Gezond en wel.

Ik heb u nooit eerder rechtstreeks geschreven. Maar destijds, en ook nu soms nog, heb ik stilletjes meegedeeld in jullie verdriet. Misschien is dit toch nog een steun, voor u, uw vrouw en kinderen: ik ben er namelijk van overtuigd dat er nog velen zijn zoals ik die nog denken aan wat er is gebeurd en die u allen in hun hart dragen.

Ik vind uw initiatief van het huis van An prachtig. Ik beschouw het als een eer, om steunend lid te worden van de vzw An. Ik ben blij dat ik jullie website eindelijk heb ontdekt (ik had vroeger al gezocht, maar steeds met .be of .com als laatste stukje van het "adres", maar met .org had ik nooit geprobeerd ).

Tenslotte nog dit : laat u niet kraken door laster. "Zij" zijn het niet waard ! An is uw inzet wel waard. En met haar, al die andere kinderen, voor wie het huis van An een lichtpunt betekent.

Met vriendelijke groeten,

Gertie Suffeleers

Gevonden op het graf van An

An,

Veel moed, veel sterkte, laat je ouders niet treuren, geef je zus het nodige. Geef je ouders de moed om door te leven, zorg voor je broers en voor je beste vriendin.

En bedankt, door jou heb ik hulp en kan ik spreken over mijn verkrachtingsverleden.

Geachte heer Marchal, familie en vrienden,

Ik schrijf u deze boodschap vanuit het Verenigd Koninkrijk (UK). Van Belgische oorsprong zijnde volg ik intens het nieuws uit België en ik wilde maar juist deze korte boodschap sturen om u te feliciteren voor uw dappere inspanningen en de prestaties met "Het Huis van An".

Zoals velen van mijn familieleden en kennissen, beiden in en uit de Benelux, geloof ik dat uw prestaties één van de meest bewonderenswaardige ondernemingen zijn van de recente Belgische geschiedenis, mede door het feit dat het berust op zulk intens persoonlijke tragedie. Wat u en uw familie gepresteerd hebben, is een indrukwekkend voorbeeld van karaktersterkte: het bewijst hoe een mens, geteisterd door de meest kwellende ervaring die iemand

kan meemaken, tragedie kan veranderen in iets positief! U hebt zin gegeven aan het meest zinloos verlies dat een mens kan meemaken. Wij zijn dan ook allen sprakeloos van eerbied voor wat u hebt gedaan en steeds nog doet. Voor zoveel dat ik van overzee kan, lees ik de Belgische pers. En het is met ontzetting dat ik vind dat er mensen in deze wereld zijn die niet de waarde en de belangrijkheid van uw werk zien, en erger nog, die het hart hebben kinderachtige en ongegronde commentaar en beledigingen rond te strooien. Onnodig te zeggen dat ik verwijs naar verachtelijke en aandoenlijk doende individuen zoals Hugo Camps, Marc Similon, Hans Knoops, die blijkbaar niet het minste besef hebben waarover ze praten. En voor wat het waard is, sommige van die uitspraken zijn het onderwerp van menige afkeurende moppen, zelfs hier in Engeland, terwijl uw naam met respect en waardering vernoemd wordt.

Dat is echt wat ik u wilde mededelen: daar zijn veel mensen, zowel in België als er buiten, die An en Eefje nooit zullen vergeten.

AI kunnen wij geen idee vormen van de intensiteit van de persoonlijke tragedie die u getrotseerd hebt en de moed die er nodig is om er mee om te gaan op een rijpe en respectabele wijze.

Ik hou er aan te zeggen, namens vele Belgen, halfBelgen en anderen in Engeland: u hebt onze nederige bewondering en respect. Uw werk maakt een wereld verschil voor iemand die ooit hetzelfde meegemaakt heeft als u.

Bedankt voor al uw inspanningen en geduld, mijnheer Marchal.

Galina Ncoh, Middelsex, United Kingdom (vertaald uit het Engels)

Niet verschenen lezersbrief aan Het Laatste Nieuws

Hugo Camps' kritiek op Paul Marchal

Hugo Camps is niet alleen grof en onbeschoft. Het zijn de "intellectuelen" van zijn slag die een maatschappij bevorderen, waarin Dutroux en Nihoul aangemoedigd worden onze kinderen te misbruiken en vermoorden.

Als er een beetje meer mensen als Paul Marchal waren, die hun nek durven uitsteken om tegen die voortschrijdende criminaliteit in te gaan, konden we deze negatieve evolutie wellicht afremmen en omkeren.

Of is dit buiten de "heersende klasse" gerekend, die deze toestand meer en meer normaal vindt? Ik denk hierbij niet alleen aan de vele duizenden mishandelde of in seksmisdrijven vermoorde kinderen, maar ook aan de vele tienduizenden kinderen die de voorbije vijfentwintig jaar (een generatie) in ons land omkwamen door verkeersongevallen en door (gedwongen en begeleide) zelfmoord.

Ik verbleef enkele jaren geleden in Brazilië tussen kansarme mensen, waar ook af en toe kinderen verkeerd behandeld werden. Maar als ik de vergelijking maak, valt die erg negatief uit voor ons land. Kinderen hebben het hier zeker niet beter dan ginds, alle zogenaamde kinderrechten ten spijt. En wie, zoals Paul Marchal, echt iets voor onze kinderen wil ondernemen, wordt hier belachelijk gemaakt, gekleineerd en uitgesloten.

II wil de lezers van uw krant vragen hun steun voor onze kinderen en voor een positieve samenleving nu uit te drukken door zoveel mogelijk lezersbrieven te schrijven aan verantwoordelijke "intellectuelen". We waren toch met driehonderdduizend op de Witte Mars?

Jan Vanhaelen, Beweging Sarah

Niet gepubliceerde brief aan Het Laatste Nieuws

Ik moet toch even reageren op de publicatie van mijn schrijven i.v.m. de zaak Camps vs Paul Marchal. Ik stel vast, dat mijn brief wel drastisch is ingekort. Van de passage, waar ik verwijs, naar de bijna volledige bladzijde, die Camps krijgt in jullie krant om zich te verdedigen, is niets te merken. Alle passages, waar Camps er echt slecht uitkomt, maar die volgens mij realiteit zijn, zijn weggelaten. De meningen, waar Camps wordt bijgetreden, worden wel in geuren en kleuren afgedrukt. De antiCamps artikeltjes worden dan ook stelselmatig WEGENS TE LANG drastisch ingekort en wel zodanig dat jullie collega Camps er toch niet al te negatief uitkomt.

Waarschijnlijk wordt, dit min of meer voor jullie krant belastend schrijfseltje, niet gepubliceerd, maar het moest mij toch even van het hart.

Roger Schellinck, Aalst

Geachte Heer Marchal,

Na het lezen van twee negatieve reacties i.v.m. de uitspraken van het walgelijk heerschap Hugo Camps, wil ik ook mijn steentje bijdragen om u een hart onder de riem te houden.

Uitgemaakt worden want meer dan een vulgaire scheldpartij was zijn bijdrage in de Vara niet door den Hugo zoals men hem in de Antwerpse familiekring van zijn dierbare noemt, is een eer. Het betekent dat men net het tegengestelde van die vulgaire vent is.

Dat u zich door de Vara heeft laten vangen, is zeer spijtig. Het is toch geweten dat Nederlanders gaarne Belgische veten naar voren brengen om te bewijzen dat wij toch zo dom zijn.

Zelf ben ik 32 jaar in het onderwijs geweest, ben vader van 2 kinderen en 3 kleinkinderen en al slaat me de schrik om het hart als ik aan die vermoorde jonge mensen denk, toch weet ik dat ik er geen besef van heb wat het is zo iets tegen te komen. Vooral het zwart maken van uzelf, van Regina Loef en anderen, doet me steigeren. Want ook ik ben er rotsvast van overtuigd dat er een netwerk is en dat degenen die te veel weten, groot gevaar lopen.

Geachte Heer Marchal, u heeft niet alleen mijn sympathie voor al het werk dat u doet, maar ook mijn groot moreel respect. Met mijn bijzondere hoogachting.

Henri Baekens, Meise

Beste Paul,

Ik heb met instemming en respect geluisterd naar het Zwarte Schaap, maar met walging en verslagenheid hoorde ik de zwarte wolven stinkende eigenwaardering uitkramen.

Paul, als waardering in het klein, voor datgene wat jullie doen, voor en achter de schermen, deze bloemen.

Een zwart schaap kan nu eenmaal niet goed doen, en alleen overleven in de overtuiging dat het definitieve verlies van het witte schaap niet voor niets was. Ondersteunende groeten,

Eric Wijnants, Tongeren

Het Zwarte Schaap

Net terug van vakantie heb ik op video de aflevering bekeken van het Nederlandse debatprogramma "Het Zwarte Schaap", waarin Paul Marchal werd afgekraakt door een schare studiogasten, waaronder enkelen van wie je je kon afvragen in welke hoedanigheid zij wel mochten verkeren om een deskundig oordeel te vellen over de vader van An.

Frustraatzanger Hugo Camps spande de kroon met de volgende, vooraf op video opgenomen interventie: "Je kan van een normaal mens niet verwachten dat hij op het lijk en op het graf van zijn dochter een politieke partij gaatoprichten (...) Een vader die danst op het graf van zijn dochter is ofwel gek ofwel ranzig, ofwel allebei".

Ik stel mij onmiddellijk de vraag hoe malafide iemandmoet zijn om zo'n uitspraak te bedenken over een medemens die het ondraaglijke heeft gedragen en nog steeds draagt die daarna op een laffe manier verguisd en geridiculiseerd werd, om vervolgens lijdzaam te moeten toezien hoe alles grotendeels terug in zijn oude plooi aan het vallen is. Welke kritiek Camps om godweetwelkereden ook aan het adres van Paul Marchal mag hebben, dan nog zegt een dergelijke laffe, onnoemelijk pretentieuze uitlating zoveel meer over hem dan over Marchal.

Dat Camps nooit met een familielid van een van de verdwenen kinderen heeft gepraat, blijkt uit zijn onwetendeen naar perversie neigende uitspraak, maar klaarblijkelijk is het bij hem, als zelfverklaard kritisch intellect, ook nooit opgekomen ook maar even stil te staan bij het gruwelijke lot van An en haar nabestaanden. Als hij dat wel heeft gedaan, en daarna nog opmerkingen in die zin spuwt, is de man gek. Ofwel ranzig. Ofwel allebei.

Mario Danneels, Moerkerke

Het Zwarte Schaap

Paul,

We hebben de uitzending gevolgd op de Nederlandse televisie 'Het Zwarte Schaap'. Waar halen ze het recht vandaan mensen pijn te doen, te beledigen. Dat hebben ze met jou gedaan. De dood van An gebruikt om op jou hart te trappen, en zo de pijn nog erger, de wonde nog dieper te maken. Het verdriet dat deze familie heeft gekend, en nog alle dagen mee verder moet, wordt hier pijnlijk naar voor gebracht. Een zekere mijnheer Camps en ook nog anderen waren bespottelijk. Camps zou er beter mee stoppen aan zo iemand heeft niemand een boodschap. Het woordje "meevoelenleven" kent hij niet, hij is onverbiddellijk, walgelijk gewoon. Paul, we staan helemaal achter je doen en laten. "An" mag niet vergeten worden, wat jullie deden zou één ieder van ons doen. Vechten, vechten en nog eens vechten en zoeken, wanhopig zoeken naar je kind met de middelen die je hebt.

Onbegrijpelijk van mensen die eerst achter je staan en je nu in de rug schieten. Je deed het toch alleen maar voor één iemand "voor An : jou An". Maar van ons krijg je "chapeau" Paul, want jij, jij alleen verdient de pluimen op je hoed. Paul er zijn nog anderen die je wel een goed hart toe dragen, blijf dan in die anderen geloven.

Faro. uit Koningshooikt, CL en R.

No one can know the pain

No one can know the pain
Tears sliver from my eyes
Like drops of golden rain
As I seek for silver skies
and I wish to know the reason why

The purpose of emotional strife
The value of a human life
The one we hold so dear
Should suddenly just disappear
And I wish the reason why

And as I walk this path each day
and wonder why they went away
No matter where they may be
I'll hold their love inside of me
In my heart I'll never say goodbye
Maybe God will know the reason why......

I'll hope He will let me know someday
so I know why she flew away
the long and painful way to the Star
still so close to us, but much too far!

Lya

Fluisterende tranen

Niets is nog wat het lijkt, alles is zo leeg... Zo stil...
Dag en nacht versmelten samen tot één geheel,
er is geen verschil meer...
Een eenzame merel fluit zijn klaaglied in de prille zomerzon
Een druilerige regenvlaag wil alles verfrissen,
doch de somberheid blijft het land als een mistige wolk overheersen.
Zelfs een zee van tranen,
vermengd met duizenden bloemen kan het verdriet,
de pijn en de onmacht niet verzachten.
Woorden betekenen niets meer, alles is reeds gezegd.
Alleen stilte en eenzaamheid blijven over...
Een woud van tranen, doornen van verdriet.
Een immense vlakte vol ongeloof en onbegrip...
Een vlakte...
Onoverbrugbaar en pijnlijk te weten dat je aan de andere zijde wacht.
Je bent zo dichtbij en toch zo onbereikbaar.
Tranen van verdriet fluisteren,
Rust zacht Julie en Mélissa...
Rust zacht An en Eefje...
Rust zacht Loubna...
Rust zacht Nienke...
Rust zacht Maartje...
Nooit zullen we jullie lijden en dat van jullie ouders kennen,
doch weet dat jullie voor eeuwig verder zal leven in onze herinneringen...
Dit is geen afscheid, maar slechts een tot weerziens.
Een tot weerziens in een betere wereld...
Tranen fluisteren "Rust zacht..."

Jos Smeers-Ross

Met smart vervuld, bied ik mijn oprechte condoleances aan alle ouders en hun familie van misbruike, vermiste en vermoorde kinderen

Hoewel hun lach voorgoed is vergaan

Dit is voor Nienke, Maartje, An en Eefje en al die andere meisjes die door domme lust hun leven moesten geven; het komt in ieder geval uit de grond van mijn hart.

Voor alle rouwende ouders:

Hoewel hun lach voorgoed is vergaan
en jullie hun handen niet meer kunnen aanraken
hebben jullie zoveel herinneringen
aan degenen die jullie zo liefhadden
Hun nagedachtenis houdt jullie hopelijk op de been
en natuurlijk zullen jullie hen nooit vergeten.
De sterren waken nu over hen
maar zij blijven voor altijd in jullie hart
En ook al kende ik jullie dochter niet
het gevoel dat bij me blijft, is groot verdriet.

Lya uit ver Canada

My Lord, why is the world like this
so cruel and so mad
Oh, please my Lord, please tell me why
it is not what you said

You said life would be difficult
but not as bad as this
The world is now a rotten mess
And Love is what we miss.

Lya

Sterkte voor de ouders

Jullie werden geboren, allen teer en klein
Je ouders mochten voor jullie zorgen, dan vonden ze fijn.
Ze leerden julie lopen, praten en voor jezelf denken
om later nog meer vreugde te kunnen schenken

Dat LATER werd plotseling ruw verstoord;
jullie mochten niet meer leven, werden vermoord.
Door een hel zijn jullie allen gegaan
en op dat moment kon er niets voor jullie worden gedaan.

Behalve door degeen die dit alles jullie aandeed;
jullie levens genomen, voor niets, het brengt alleen veel leed.
voor ouders, familie en allen die jullie hebben gekend:
dit is weer een groot stuk onmacht, wat nooit went.

En ook al is iedereen zuinig op hun kinderen
zo'n laffe daad was wederom niet te verhinderen.
Er blijft nog een gedachte die niet weg mag ebben
elk is dankbaar voor de tijd dat ze jullie mochten hebben.

Ik hoop dat dat ze een beetje troost kan geven
want zonder jullie moeten ze verder met hun leven.
Het zal voor niemand ooit meer hetzelfde zijn
want wat zal blijven is de immense pijn.

Daarom hoop ik dat jullie kunnen rusten in en vredig oord
dan is tenminste een van mijn wensen verhoord.
Ik wens degeen die dit deed uit pure lust
NOOIT meer één seconde krijgt van rust.

En als krijgt hij de allerzwaarste straf
dan nog komt hij er veel te makkelijk van af.
Tenslotte wil ik allen die jullie liefhadden sterkte wensen
en, misschien nu moeilijk te geloven, er zijn heel veel goede
mensen.
Ook al ben ik hier in Canada, ver over zee,
Ik leef al die tijd heel erg met jullie mee.

Lya